دلبستگی و فیزیولوژی

“هیچ چیز به عنوان یک کودک”: دلبستگی و فیزیولوژی

دلبستگی به مادر برای تنظیم چندین سیستم فیزیولوژیکی حیاتی است.

نکات کلیدی

• مادر “تنظیم کننده پنهان” نوزاد است بدون مادر، سیستم فیزیولوژیکی نوزاد به هم می‌ریزد.
• نشان داده شد مادر مانند یک “حفاظ اجتماعی”  از توانایی تنظیم فیزیولوژی فرزندانش برخوردار است. در سال 1960، متخصص اطفال و روانکاو بریتانیای  وینی کات نوشت: «چیزی به نام بچه وجود ندارد». وی تصریح کرد: یک نوزاد بدون وجود یک فرد دیگر در حقیقت وجود خارجی دارد. سپس افزود: “البته هر گاه نوزادی پیدا شود، مراقبت مادری پیدا می‌کند و بدون مراقبت مادر، نوزادی وجود نخواهد داشت.”برای هر کسی که یک نوزاد انسان یا حیوانی مثل سگ (یا هر گونه حیوان پستانداری) را مشاهده کرده باشد، بدیهی است که اگر نوزاد برای مدت طولانی تنها بماند، می میرد. چراکه نمی تواند غذا پیدا کند نمی تواند سرپناهی پیدا کند و روزی شکار خواهد شد. اما یک عامل اساسی دیگر نیز وجود دارد. یک نوزاد بدون “فرد دیگر” نمی تواند فیزیولوژی اصلی خود را تنظیم کند. این “کسی” به عنوان “تنظیم کننده پنهان” نوزاد شناسایی شده است.
• و بنابراین، وینیکات درست می‌گفت: «چیزی به نام بچه وجود ندارد». یک نوزاد بی کس زیاد زنده نمی ماند.

خزندگان

این مشکلی نیست که تکامل از ابتدا به آن توجه داشته باشد. خزندگان بدون “کسی” به خوبی عمل می کنند. لاک‌پشت‌ها وقتی از تخم بیرون می‌آیند، راه خود را از میان پوسته و شن‌ها باز می‌کنند تا نور روز، رودخانه، دریاچه یا دریا را بیابند. بیشتر آنها قبل از اولین شنا خورده می شوند. با این وجود مشکلی پیش نمی آید چراکه خلقت، بقای خزندگان را بر اساس تعداد آنها استوار کرده است. به دلیل تعداد زیاد تکثیر این گونه ها، اگر تعدادی از آنها زنده بمانند بقایشان حفظ می شود. نه حمایت مادر و نه مراقبت واقعا برای شروع تکامل اهمیتی نداشت. و بنابراین، نه حمایت و نه نیاز به مراقبت مادر هیچیک در گونه های اولیه ایجاد نشد. خزندگان تازه متولد شده از نظر فیزیولوژیکی قادر به تنظیم خود هستند. آنها قادر به مراقبت از خود هستند. حضور “کسی” اضافی خواهد بود.

و بنابراین، “یک بچه به اضافه یک نفر دیگر” در مورد خزندگان صدق نمی کند. این تنها زمانی اعمال شد که پستانداران، و سپس پرندگان، حدود 200 میلیون سال پیش به وجود آمدند. فقط در آن زمان بود که باید “کسی” را پیدا می کردند تا زنده بمانند.

و اگر این “کسی” برای زنده ماندن اهمیت حیاتی دارد، نوزاد چگونه او را پیدا می کند؟ بستگی به گونه دارد. اردک‌ها «کسی» را پیدا می‌کنند که او را ببینند. و بنابراین، کنراد لورنز، روان‌شناس اتریشی، خود را در مقابل تخم‌هایی که در شرف باز شدن بودند قرار داد تا اولین چیزی باشد که جوجه اردک‌ها هنگام نوک زدن از پوسته آن‌ها می‌بینند.

بچه موش‌های- ناشنوا و نابینا در بدو تولد  آن “فرد دیگر” را با بویایی پیدا می‌کنند. بچه موش ها به بوی مادر می چسبند. بوی او آنها را برای گرما به بدنش می کشاند. بوی او آنها را برای کمک به سرپستانک هایش جذب می کند. بوی او آنها را آرام می کند. بوی او پاسخ آنها به استرس را کاهش می دهد. بوی او سطح کورتیکوسترون (هورمون استرس اصلی موش) را کاهش می دهد. بوی او نشانه ایمن بودن آنهاست. بوی او نشانه نترسیدن است.

یادگیری ترس

در همه پستانداران، یادگیری ترس در مجموعه ای از نورون ها در لوب تمپورال مغز به نام آمیگدال رخ می دهد. در نوزادان موش، آمیگدال تا 10 روزگی کار نمی کند. بنابراین، یادگیری ترس تا زمانی که بچه موشها به روز دهم نرسند اتفاق نمی‌افتد. گویی تکامل تصمیم گرفته است که به بچه موش اجازه ندهد از هر چیزی که مربوط به لانه یا مادر است بترسد. انگار فقط ایمنی را باید «بو» کرد و پیدا کرد. و سپس در روز دهم، آمیگدال وارد عمل می شود. در روز دهم، یک بچه موش از نظر بیولوژیکی قادر به حس کردن، بوییدن، یادگیری و ترس است. در روز دهم، بیولوژی ایمنی با ترس تعدیل می شود.

اما بعدا اتفاق دیگری رخ می دهد. چیز دیگری به بازی باز می گردد. همانطور که مادر توانسته بود در نوزاد تازه متولد شده احساس امنیت ایجاد کند، حضور او نیز می تواند ترس را در بچه موش 10 روزه او فروکش کند. درست مانند قبل، او هنوز هم می تواند از افزایش کورتیکوسترون جلوگیری کند. بنابراین، در حالی که در روز دهم یک عنصر ترس (آمیگدال) وارد عمل شده است، عنصر دیگری از ترس (افزایش کورتیکوسترون) هنوز در کنترل مادر است. برای پنج روز بعدی زندگی موش، او سطوح کورتیکوسترون را در بچه موش خود کنترل می کند؛ حضور او به عنوان یک “حفاظ اجتماعی” عمل می کند. اگر او آنجا باشد، سطح کورتیکوسترون پایین می ماند و بچه موش همچنان احساس امنیت می کند. اگر او از بین برود، سطوح هورمون نوسان می کند و بچه موش مطابق با احساس تهدید خود واکنش نشان می دهد.

گویی تکامل می‌خواست مطمئن شود که تا زمانی که طفل لانه را ترک کند و زندگی خود را شروع کند، بچه موش از میزان بدهی‌اش به «کسی» قدردانی می‌کند. گویی تکامل تصمیم گرفته است که هر چیزی را که بچه موش می‌آموزد، تا زمانی که واقعاً قادر به مراقبت از خود است، باید آن را به سمت آن «کسی» بکشاند. انگار هر چیزی که بچه موش تا آن روز یاد گرفت این بود که سالم است. انگار هر چیزی که بچه موش تا آن روز یاد گرفت این بود که از “کسی” نباید ترسید. انگار هر آنچه بچه موش تا آن روز یاد گرفته بود نزدیک ماندن به آن «کسی» بود که از همان اول بویش را آموخته بود. انگار همه چیزهایی که بچه موش تا آن روز یاد گرفت این بود که «چیزی به نام بچه موش وجود ندارد».