درک تنهایی

درک تنهایی با کاوش در مفهوم تعلق (اتصال به دیگران)

کدام مفهوم روانشناختی می تواند به توضیح اینکه چرا ما تنها هستیم کمک کند؟

نکات کلیدی

• تنهایی و انزوا یک بیماری همه گیر در ایالات متحده است که اثرات منفی قابل توجهی بر سلامتی دارد.
• روانشناسان مدتهاست که ارتباط را از طریق دریچه تئوری دلبستگی مطالعه کرده اند.
• سبک‌های دلبستگی افراد بر اساس الگوهایی است که با مراقبین اولیه شکل می‌دهند و به آینده منتقل می‌شوند.

آمریکا در میانه یک اپیدمی تنهایی است. در سال 2023، جراح عمومی ایالات متحده گزارشی با عنوان «اپیدمی تنهایی و انزوای ما» منتشر کرد که خطرات جدی سلامتی مرتبط با تنهایی را تشریح کرد. افراد تنها بیشتر در معرض خطر ابتلا به بیماری قلبی، سکته مغزی و زوال عقل هستند؛ حتی طول عمر کمتری دارند.

پس با تنهایی چه کنیم؟ متخصصین توصیه ها و خط مشی های گسترده ای را ارائه می دهند، مانند افزایش تعداد مکان هایی که افراد می توانند در آن ارتباط برقرار کنند و با آنها ارتباط اجتماعی برقرار کنند (مانند پارک های عمومی، کتابخانه ها)، ایجاد خط مشی های “طرفدار ارتباط” مانند تسهیل دسترسی به حمل و نقل عمومی و مرخصی با حقوق خانواده در دسترس تر، و ارزیابی مجدد روابط خود با رسانه های اجتماعی. در سطح فردی و روان‌شناختی، اخیراً عمیق‌تر به جنبه دیگری از ارتباط خود با دیگران توجه کی شود؛ سبک‌های دلبستگی ما.

تحقیقات در مورد دلبستگی ناشی از تحقیقات پیشگام جان بالبی و مری اینسورث بود که در حال مطالعه نحوه ارتباط کودکان با مراقبان بودند. آنها روشی را بررسی کردند که نوزادان با مراقبان اصلی خود (اغلب، اما نه همیشه، مادرانشان) ارتباط برقرار می کنند و دریافتند که اطفال راه های مختلفی برای تعامل با آنها دارند.

مری آینزورث آزمایش «موقعیت‌های عجیب» را معرفی کرد تا ببیند اطفال پس از مدتی دوری به مراقب خود چه واکنشی نشان می‌دهند. هنگامی که اطفال دوباره مراقب خود را می دیدند، برخی از آنها با هیجان به آنجا می شتابند، دلداری می گیرند و سپس به بازی باز می گردند. برخی عجله می کنند، اما همچنان مضطرب و درگیر مراقب هستند و به نظر می رسد می خواهند مطمئن شوند که مراقب دیگر آنجا را ترک نمی کند. گروه دیگری از اطفال برای بازگشت مراقب اهمیتی قائل نمی شوند. آنها مراقب را نادیده می گرفتند و به نظر می رسید که این پیام را مخابره می کنند: “برای من مهم نیست که تو رفتی.”

این واکنش‌ها به جدا بودن از یک مراقب – که می‌توان آن را «شخصیت دلبستگی» نیز نامید – سبک‌های زیربنایی متفاوتی از ارتباط را پیشنهاد می‌کرد. به نظر می‌رسید که برخی از اطفال به‌طور مضطرب دلبسته شده‌اند، و بسیار نگران هستند که آیا والدین در زمان نیاز به آن‌ها حضور دارند یا خیر. آنها سعی می کنند نزدیک بمانند و دائماً نشانه های عشق، تأیید و در دسترس بودن را بررسی کنند. به نظر می‌رسید که سایر اطفال به‌طور اجتناب‌ناپذیر وابسته شده‌اند، و خود را از نیاز به مراقبت جدا می‌کنند. به نظر می‌رسید که آن‌ها این پیام را مخابره می‌کردند که اگر والدین همیشه در کنارشان نباشد جای نگرانی نیست.

در دهه 1980 روانشناسان شروع به تحقیق کردند که چگونه این سبک های دلبستگی اولیه کودکی ممکن است با نحوه ارتباط بزرگسالان با یکدیگر مرتبط باشد. شاید، آنها فکر می کنند، ما “مدل های ذهنی” یا الگوهایی را در مورد چگونگی ارتباط با یکدیگر در این روابط نزدیک اولیه که تا بزرگسالی ادامه دارد، یاد می گیریم. برای مثال، شاید کسی که یاد می گیرد در دوران طفولیت در مورد مراقبت کافی مضطرب باشد، نگرانی در مورد مراقبت و توجه کافی از همسر خود را به همراه دارد.

در چند دهه اخیر، درک علمی ما از دلبستگی بزرگسالان رشد زیادی داشته است. این تحقیق نشان می‌دهد که به طور کلی، انواع سبک‌های دلبستگی که بولبی و آینزورث در نوزادان مورد مطالعه قرار دادند، در بزرگسالان نیز وجود دارد، و پویایی‌های مشابهی در روابط عاشقانه بزرگسالان وجود دارد. برخی از افراد در مورد رها شدن مضطرب هستند و ممکن است توسط شرکایشان به عنوان “چسبنده” تلقی شوند. به نظر می رسد برخی از افراد نزدیکی و وابستگی به دیگران را رد می کنند و ممکن است توسط شرکایشان به عنوان “منزوی” تلقی شوند. برخی از افراد هر دو این ویژگی ها را دارند و هم از اینکه رها شوند می ترسند و هم از اینکه قادر به باز شدن و وابستگی به دیگران نیستند، عمیقاً مضطرب هستند. این افراد گاهی اوقات به عنوان افراد «مضطرب-اجتنابی» توصیف می شوند، زیرا آنها هم سبک مضطرب و هم سبک اجتنابی را در ارتباط با دیگران دارند.

پس چگونه همه اینها به تنهایی مربوط می شود؟ خوب، اگر به نظر می رسد که افراد به طور کلی برای برقراری ارتباط با یکدیگر مشکل دارند، چگونه ممکن است این ارتباط با نحوه ارتباط افراد با یکدیگر مرتبط باشد؟ به طور خاص، آیا به دلیل طرز فکری که در مورد روابط خود با آنها داریم، در ایجاد پیوندهای قوی با دیگران نزدیک در زندگی خود – مانند شرکای عاشقانه و بهترین دوستان – مشکل داریم؟ سبک دلبستگی (احتمالاً) عمیق ترین و بهترین روش مطالعه شده برای درک نحوه ارتباط ما با دیگران است. پس آیا ادبیات دلبستگی در مورد تنهایی چیزی برای گفتن دارد؟

به نظر می رسد،  ارتباط بین دلبستگی و تنهایی اغلب نادیده گرفته می شود. در حالیکه چنین پیوندی وجود دارد. در اینجا چند یافته کلیدی وجود دارد:

• افراد دلبسته ایمن (نه مضطرب، نه اجتنابی) به طور کلی احساس تنهایی کمتری را گزارش می کنند.
• افراد دلبسته مضطرب، بیشتر گزارش تنهایی دارند، به خصوص در روابط با خانواده و دوستان.
• افراد وابسته اجتنابی، بیشتر گزارش تنهایی دارند، به ویژه در روابط با خانواده و شرکای عاشقانه.
• افراد مضطرب اجتنابی تمایل بیشتری به گزارش تنهایی دارند، به خصوص در روابط دوستانه نزدیک.

محققان همچنین دریافتند که به نظر می رسد حمایت اجتماعی درک شده بخش بزرگی از این پیوند را توضیح می دهد. حمایت اجتماعی ادراک شده، پاسخ این سوال است که آیا شخص دیگری برای کمک به فرد در مشکلات و مواقع دشوار وجود دارد. برخی از روشهایی که افراد در این مورد فکر می کنند:

برخی افراد دیگران را منفی یا غیرقابل اعتماد می بینند (آنها به طور ایمن متصل نیستند). این مدل درونی دیگران (دلبستگی ناایمن) باعث می شود مردم فکر کنند که دیگران مایل یا قادر به ارائه حمایت اجتماعی در صورت نیاز نیستند. این تصور که دیگران حمایت اجتماعی نمی کنند باعث می شود افراد احساس تنهایی کنند، به خصوص در روابط با دوستان و خانواده.

بسیاری از این همبستگی ها اندازه متوسط تا بزرگی دارند، که نشان می دهد این ممکن است بخش مهمی از پازل تنهایی را توضیح دهد. به عبارت دیگر، تنهایی ممکن است به صورت عمیق تر ریشه در نحوه دلبستگی ما به افراد دیگر داشته باشد. این دلبستگی به نوبه خود با الگوهای تعاملی مرتبط است که در طول زندگی فرد آموخته شده و تقویت شده است.

در پست‌های آینده، من به بررسی این رابطه، از جمله ایده‌هایی برای چگونگی ایجاد پیوندهای قوی‌تر و ایمن‌تر ادامه خواهم داد. کتاب پیوست شده توسط امیر لوین و ریچل هلر  منبع خوبی برای شروع یادگیری سبک های دلبستگی بزرگسالان است. گوش به زنگ مطالب بعدی باشید.